Dit jaar is het 150 jaar geleden dat de slavernij werd afgeschaft. De tijd van de opa van mijn opa. Niet eens zo lang geleden dus. De komende periode wordt er bij stil gestaan. Bij RTVN-H lees ik wat over het programma.

Er worden onder andere kransen gelegd bij de huizen van slavenhandelaren. Dit is ook bij de huidige ambtswoning van de burgemeester. Mooi bedacht. Zo wordt goed zichtbaar dat die gruwelijkheden zich heus niet alleen overzees afspeelden. Iedereen hier was ook op de hoogte.

Je zou kunnen zeggen dat er ook kransen zouden moeten liggen bij huizen waar mensen woonden die op een andere manier schuldig waren. Ik vrees alleen dat er dan weinig huizen in de oude binnenstad bespaard zouden blijven.

Slavenbezitters vond je toen namelijk overal, ook bij gewone mensen. Je kon soort slavenaandelen kopen. In dit blog van vorig jaar juni ga ik daar dieper op in. 

Op de Facebookpagina van het Anne Frankhuis staat te lezen wat Justin Bieber er in het gastenboek schreef: “Truly inspiring to be able to come here. Anne was a great girl. Hopefully she would have been a belieber.”

Interessant. Het kindsterretje is zijn vleesgeworden marketingmachine en niets anders. Hij weet niet meer wat het is om mens te zijn. Anders gebruik je één van de krachtigste symbolen voor de gruwelen van de holocaust niet voor eigen gewin. Ongetwijfeld wordt hij nu vanuit alle hoeken uitgejouwd. Ik wil het omdraaien. Hij is zelf het grote slachtoffer.

Als een jongetje van negentien, dat al sinds het begin van zijn puberteit een wereldmerk is, dit gedrag vertoont, lijkt het me tijd dat iemand aan de bel trekt. Onze soort is niet geschikt voor zo’n leven. Denk aan Michael Jackson, maar ook aan dat jongetje uit Junglebook met zijn te afwijkende jeugd.

Justin Bieber moet duidelijk een alledaagser leven hebben. Stop deze kwelling. Hij is de controle kwijt zonder het zelf te weten. Maak hem weer deel van de mensheid.

Zijn marketing moet vanaf nu bestaan uit de boodschap: luister niet naar mijn muziek en schaf niets van mij aan. Word unbelieber.

Ik ben er al jaren mee bezig. Wie volgt? Vooral doen als je van Justin houdt.

Op Rtvnh.nl lees ik dat Koningin Wilhelmina en haar dochter Juliana op 30 april op de Dam toe zullen kijken vanuit Madame Tussauds naar het gebeuren rond hun nazaten. Hoewel het uiteraard een marketingtechnische inkopper is, vind ik ook wel wat hebben.

Wat je ook van ons koningshuis mag vinden, het is een mooi historisch verantwoord beeld. De koningin van mijn eerste levensjaren en Lees verder

Op de honderdvijfentwintigste verjaardag heeft het Concertgebouw het predicaat koninklijk gekregen (lees het Volkskrantartikel). Terecht.

Hoewel ik niet in Amsterdam ben opgegroeid, heb ik er wel altijd in de buurt gewoond. En dat komt door dit Concertgebouw.

Mijn vader moest aan het begin van zijn carrière namelijk kiezen voor een standplaats. Tussen Noord-Nederland, waar hij vandaan komt, of Noord Holland. Als klassieke-muziekfanaat was de keuze snel gemaakt. Hij koos voor Noord Holland en zou de rest van zijn leven een abonnement hebben op uitvoeringen van het Concertgebouworkest – al lang koninklijk.
Al van jongs Lees verder

Hoofdpiet Erik van Muiswinkel heeft in het kader van de boekenweek een essay geschreven over het grote pijnpunt rond Zwarte Piet. Op dit blog en elders heb ik al verschillende stukken geplaatst over het racistische element in het sinterklaasfeest. Mooi dat de first Piet van het land zich ook hiervoor meldt.

Hoewel ik het niet helemaal met hem eens ben, is het een zet in de goede richting. Hij erkent het probleem en vindt dat Piet minder zwart moet worden. Ik vind… nee wacht, lees eerst Van Muiswinkels stuk maar:

————————

Piet

Door: Erik van Muiswinkel

‘6 december, hartstikke koud, staat hij te lachen. De gek!’ (Toon Hermans)

 
Nee, Zwarte Piet is geen schoorsteenveger. Dat is wel de doorzichtigste smoes waarmee we ons van ’t ongemak met de knecht van Sinterklaas af denken te maken. Zwarte Piet is een vrolijk relikwie uit racistische tijden, dat staat wel vast. De bedenker Lees verder

Dankzij een recensie in de Volkskrant ontdek ik dat Vondelpark ook een Brits bandje is. Hun plaat Seabed krijgt zelfs vijf sterren. En inderdaad, het klinkt – uiteraard – behoorlijk relaxed.

Op AT5.nl lees ik dat burgemeester Van der laan geen protesten langs de route wil op 30 april vanwege de prinsesjes. Hij wil de meisjes van vijf, zeven en negen beschermen. Ik moest best lachen toen ik het las.

Mijn enige – of grootste – bezwaar tegen het koningshuis is dat het onmenselijk is. Iemand de troon bij geboorte opdringen zou een zaak voor Amnesty International kunnen zijn. Elke kleuter aanspreken met een titel is kolderiek, ook al heb je ‘m.

Die onschuldige meisjes hebben al geen normale jeugd en nu wordt een vorm van protest ook van ze weggehouden. Ik denk juist dat een glimp op jonge leeftijd van een alternatief niet slecht hoeft te zijn. Ook al zullen ze het niet helemaal begrijpen, een discussie thuis/ten paleize kan niet uitblijven en lijkt me een erg goede zaak. Zelfs de meeste gevangenissen worden net niet veilig genoeg gebouwd, om gevangenen niet het benauwde gevoel te geven dat ontsnappen onmogelijk is.

Vandaag is er op AT5 ook een item over twaalfjarigen die op de Dam les krijgen van de directeur van het Rijksmuseum. Hij pleit dat elke Nederlander voor zijn twaalfde de Nachtwacht gezien moet hebben. Mee eens. Ook al zal een kind niet direct begrijpen wat het ziet, het wordt wel tot nadenken gezet. Een ervaring waar het later in het leven ongetwijfeld weer mee geconfronteerd wordt. En dan kun je zelf wel bepalen of je nog iets met dat stukje opvoeding doet. Zo’n jeugd gun je iedereen toch? Erfelijk belast of niet.

De ‘brief van de dag’ in de Volkskrant heeft de titel ‘Ik zal de Philipsvleugel’ missen. Ik kan me er helemaal in vinden. Nu de marketingmachine voor het vernieuwde Rijksmuseum helemaal op stoom is moeten we allemaal maar geloven dat alles er nu beter is. Zelf ben ik er tijdens de tien jaar durende verbouwing vaker geweest dan in al mijn levensjaren ervoor.

De samenvatting van topstukken in het kleine knusse hoekje van het gebouw had namelijk een veel grotere aantrekkingskracht op me. Eindelijk Lees verder

Klik hier voor een leuk filmpje van een Rembrandt-flashmob in Breda om de opening van het Rijksmuseum te promoten.

Vandaag denken we niet aan fietstunnelgeneuzel, aan aannemersperikelen, aan instortende plafonds en aan geldproblemen. Sterker nog, al deze tien jaar durende ellende is slim omgezet in marketing van de bovenste plank. Amsterdam 2013! De pers mag vandaag massaal filmen, fotograferen en schrijven in en over het spiksplinternieuwe Rijks.

We zijn prutsers met z’n allen, maar op een dag is het af. Op 13 april ook open voor het publiek. Leve het Rijksmuseum. Leve de PR.

Reportage van AT5 op de kersverse persdag