Gezien bij Nieuwe De La Mar: Sonneveld

Als er niet zoveel werd gezongen zou je haast vergeten dat het om een musical gaat. Dat komt goed uit, want met dat genre heb ik niet veel. Sonneveld vond ik echter meer dan de moeite waard.

De liedjes en conferences van Wim Sonneveld doen me wel wat, het zijn melancholieke tijdmachientjes richting de jeugd van mijn ouders. Om zijn eigen talenten zo optimaal mogelijk te benutten, verzamelde hij de beste schrijvers om zich heen. In combinatie met zijn aversie voor de actualiteit, maakt hem dit nog altijd erg de moeite waard.

Toch had ik op voorhand behoorlijke weerstand tegen het stuk. Een Joop van den Ende & Albert Verlinde-productie met een onmiskenbare musicalcast. Zonder een partner die wel van dit soort dingen houdt, had ik nooit in het Nieuwe De La Mar gezeten. Had ik mijn vooroordelen nooit kunnen overwinnen.

Uiteindelijk deed het geen centje pijn. Ik heb me zelfs behoorlijk vermaakt.

Zowel de verhaallijn, het acteerwerk als het decor waren goed. Een ziekenhuisbed, wat houten stoelen en enkele grote sobere lijsten gaven de verschillende locaties en overgangen weer. Geen typische musicalpoeha zoals die in het hokje in mijn hoofd bestaat.

Tonny Neef werd voor mij nooit echt helemaal Wim Sonneveld, maar ook dat was geen probleem. Zijn interpretatie van de man was sterk. De worsteling met carrière, homoseksualiteit en maatschappij kwam goed naar boven.

Het werd allemaal aardig in brokjes verteld. Geen vloeiende verhaallijn, maar losse momenten die zijn persoonlijke geschiedenis aardig vertellen – en die van enkele andere grootheden uit het Nederlandse theater.

De liedjes, waar het uiteindelijk om draait, kwamen prima tot hun recht. Wim Sonneveld zong nou eenmaal veel. In wezen was het een theaterstuk waarin toevallig buitengewoon veel werd gezongen. Dat hoef je wat mij betreft geen musical te noemen, liever niet zelfs. Het is het natuurlijk wel en ik moet toegeven: het was bijzonder leuk.

(Gezien op zondag 22 februari 2015)

Lees ook:Fela is verrassend goed
Lees ook:De hitformatie Jody Lukoki en Vak410 hielden ons wakker bij Ajax – VVV
Lees ook:De docu’s die ik bij IDFA heb gezien
Lees ook:P2 pretpark City of Fun is goed bedacht
Lees ook:Gezien bij IDFA: Act and Wind

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>