Nog even en ik verhuis naar het kamp van Joanna

monddoodOver het koningshuis ben ik behoorlijk onverschillig. Dankzij Joanna schaam ik me daar nu een beetje voor.

Dat je gekleed in het oranje op de Dam gaat staan, omdat een erfelijk belaste Nederlander noodlottig ons nieuwe staatshoofd wordt, vind ik best raar. Tenminste, niet minder raar dan dat je er op een vredelievende manier tegen protesteert. Het zijn allebei daden waar makkelijk argumenten voor te bedenken zijn. Ik vrees zelfs dat de redenen van een vredelievende demonstrant een stuk overtuigender zijn dan die van de gemiddelde oranjeklant. Voor die laatste zal het veelal gewoon een leuk feestje zijn.

Dat iemand als Joanna ver in de minderheid is en zogenaamd het tegengeluid brengt, zou voor de discussie niet  uit moeten maken. Dat ze ook niet helemaal lijkt te sporen, doet er nog minder toe. Maak van een gemiddelde oranjefan op dat plein groot nieuws en hij of zij zal niet veel zinniger overkomen, lijkt me.

Nu is ze dus onrechtmatig weggesleurd door de politie en her en der nieuws geworden. Logisch. Van der Laan had al gezegd dat zoiets mocht: met een bordje als individu protesteren. En al had hij dat niet gedaan, we wonen in een vrij land, dus zoiets kan hier nooit een probleem zijn. Tot zover het nieuws, zo gaat dat.

Wat mij echter verbaast is de publieke opinie. Vooral via sociale media lees ik reacties waar ik van sta te kijken. Ook mensen die ik doorgaans hoog heb zitten, blijken het enige tegengeluid op 30 april als zeer storend te hebben ervaren. Alsof dat meisje erop uit was om met een kartonnetje het feestje voor ons allemaal eens flink te vergallen.

Zoals ik al zei, ik ben onverschillig over het oranjegebeuren. Niet voor, niet tegen. Als er in naam van dat huis een slecht lied wordt geschreven, dan zorg ik er gewoon voor dat ik het niet hoor. Dat lukt prima. Al die commotie daarover verbaasde me al. Maar daarbij dacht ik nog dat er iets anders achter zat, dat iedereen gewoon opeens bij de smaakpolitie zat.
Joanna wijst me erop dat het dieper zit. Die oranjehysterie gaat verder dan een liedje, een lekker wijf als nieuwe koningin en een bepaalde kleur. Je mag er kennelijk haast niks van zeggen.

Het is te hopen dat al die trouwe onderdanen weten wat ze doen en niet gewoon klakkeloos de meute volgen. Zichzelf ook af en toe wat vragen stellen. Anders zou ik er bijna mijn onverschilligheid door verliezen en naar het kamp van die mallotige Joanna verhuizen.     

   

Lees ook:Oplaadpunten bij CS en Vondelpark, wat een armoe
Lees ook:Joanna wordt weer onterecht opgepakt, behoorlijk dubieus
Lees ook:Ode aan activiste Joanna
Lees ook:De koning moet op het verzoek van de Dam-actievoerders ingaan
Lees ook:Als we goed herdenken, kan een Duits fregat in Amsterdam geen enkel probleem zijn

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>