Op de Facebookpagina van Verse reclame zie ik deze foto. Deze rollen King pepermunt zullen op 30 april in Amsterdam uitgedeeld worden.

Het is best gek dan het idee voor een fietsenchip raar overkomt. Onder ander op AT5.nl lees ik over de plannen. Mijn eerste gevoel is dat zoiets vreemd is. Maar waarom?

Deze week las ik in de Volkskrant over plannen in Londen, New York en Berlijn om het daar aantrekkelijker te maken voor fietsers. Amsterdam is in alle drie de steden het grote voorbeeld. Terecht. Hier is de infrastructuur als in geen enkele andere grote stad ingericht voor fietsers.

Ook over al die Lees verder

van refdag.nl

Haha, uit verschillende (Ajax)hoeken hoor ik goede argumenten om de inhuldiging van Koning Willem-Alexander I niet bij het voormalige stadhuis op de Dam te houden. De vorige inhuldiging verliep immers op z’n zachts gezegd niet helemaal vlekkeloos.

Aangezien de prins er ook voor kiest om het evenement op de laatste Koninginnedag te houden, lijkt het me, gezien de ravage die dat jaarlijks al oplevert, niet onverstandig om voor een stadsrand te kiezen. P2 bij de Arena is uitermate geschikt. Of anders het veldje waar Ajax de 31^ste landstitel vierde. Niets mis mee.

Zeker zaken om over na te denken.

Ik ben best pro-kerst.  Ervaar het al mijn hele leven als een zeer gezellige en sfeervolle periode. Bij de Christmas Canal Parade kwam gister echter de Maarten van Rossum een beetje in me naar boven. Wat een armetierig gebeuren.

Toen ik bij de Westertoren aankwam stond er een behoorlijk koor met allemaal kerstmutsen op te zingen. Geweldig. Maarten zat nog diep in me verscholen, elke vorm van cynisme liet ik varen. Een hoopgevend begin. Lees verder

Gister was ik wat te vroeg voor een afspraak in de binnenstad, dus fietste ik via mijn vaste afremmer, de Leidsestraat. Waar je verplicht bent te lopen. Erg rustgevend, als je het inplant.

Van een afstandje zag ik bij het Metz & Co-gebouw op de hoek van de Keizersgracht iets wat op vrolijkheid leek. Mensen in rood in alle raamopeningen op alle verdiepingen zwaaiden naar beneden en riepen van alles. Alleen niemand leek te reageren. Dat zou ik anders doen, zo’n ludieke actie zou ik zeker belonen. Ik ging minstens terugzwaaien.

Dat voornemen was ik snel kwijt. Toen ik dichterbij kwam begreep ik meteen waarom niemand reageerde. Het was geen ludieke actie. Die mannen geloofden niet in wat ze deden. Er zat enkel een salaris achter. Gasten met losgeknoopte overhemden – om hun sixpacks te laten zien – die zielloos voor zich uitstaarden en emotieloos de leegte inzwaaiden. Ik liep maar snel door. Dit was kille marketing voor iets waar ik duidelijk de doelgroep niet voor was.

Vandaag kwam ik er – dankzij een artikel in de Volkskrant met de titel ‘Bimbo preppy’ – achter dat het de inwijding van een filiaal van Abercrombie & Fitch was. De veertig mooste  werknemers zijn vanuit Amerika  naar Amsterdam gevlogen ‘en moeten klanten het gevoel geven dat ze een exclusieve winkel binnengaan. Een club, zou je ook kunnen zeggen.’

Verder  meldt het artikel dat het gaat om ‘het soort kleding dat de populairste jongens en meisjes van de klas op de middelbare school dragen. (…) niet goedkoop. T-shirts kosten minsten 35 euro , een capuchontrui of een overhemd doen al snel 80 euro en een spijkerbroek tenminste 100 euro. Allemaal doorsnee kledingstukken die voor minder geld ergens anders te koop zijn. Maar dan staat er geen Abercrombie op.’

In mijn beleving een vreselijke winkel dus, waarvan ik inderdaad niet tot de doelgroep behoor en ook nooit heb behoord of zal behoren. Toch kan het niet anders dan dat zo’n flinterdun concept hier een groot succes gaat worden

NRC heeft afscheid genomen van Rotterdam. Wilfried de Jong speechte hierover op passende wijze:

In Amsterdam is er nog geen geschiedenis, maar wel een documentaire over de bouw van het nieuwe onderkomen

Vandaag opent een vijfsterrenhotel de deuren in wat een aantal jaar geleden nog de Centrale Bibliotheek was. Aan de Prinsengracht dus. Dit lees ik op Parool.nl.

Ik moet nog regelmatig aan de oude bieb denken. Onder andere door een suppoost – is dat de juiste functie-omschrijving? – die nu zijn carrière voortzet in de nieuwe bibliotheek. De man is voor mij het meest vertrouwde gezicht in het nieuwe onderkomen. Hij werkte toen misschien nog niet in een gebouw dat allerlei architectuurprijzen won, het was er een stuk krapper. Toch stonden er gek genoeg meer boeken die voor het publiek toegankelijk waren. Laatst heb ik weer een niet bepaald bijzonder boek uit het magazijn moeten reserveren, dat aan de Prinsengracht vast gewoon voor het grijpen had gestaan.

Het luxe ruim opgezette nieuwe pand heeft Lees verder

Het Centraal Station is vandaag 123 jaar oud geworden. Van harte. Het is voor geen levende ziel meer voor te stellen, maar ooit is het besluit genomen om het ding in het IJ te plempen. Voor de Prins Hendrikkade, op een eiland van uit het Noordzeekanaal geschept zand. Om hier vervolgens dus het beroemde station van Abraham Cuypers op te bouwen.

Er was behoorlijk wat weerstand. Niet vreemd, want de havenstad Amsterdam zou meteen afgesloten zijn van IJ en Zuiderzee. Er lagen dan ook andere plannen voor het hoofdstation. Bijvoorbeeld om het te bouwen in Oost, bij de Sarphatistraat. Dit had het karakter van de stad een behoorlijk andere draai gegeven.

De Overheid hakte Lees verder

Ik fietste net door de binnenstad en er hing een goede sfeer. Naast het mooie weer had dat ook zeker met de Gaypride te maken.

Langs de Vijzelgracht tientallen regenboogvlaggen en overal gekleurde ballonnen. Ook veel roze slingers bepalen het straatbeeld. Wat me echter het meest positief opvalt, is de diversiteit aan mensen. Een hanenkam hier, een leernicht daar. Veel meer extraverte types dan ik, zeker de laatste jaren, gewend ben. Ik waan me weer even in de jaren negentig.

’90′s
Eén van de belangrijkste redenen waarom ik zo van Amsterdam houd, is dat ik er gelijk toen ik er kwam wonen, begin jaren negentig, meer mezelf werd. Voor die tijd was ik me nooit bewust van enige sociale of maatschappelijke druk. Toch had ik Lees verder